Masochist

Door Marcel de Dood in rubriek Scheidsrechtersbal

Wanneer ben je een grotere masochist? Als je fluiten leuk vindt, of als je het regelmatig niet leuk vindt en toch blijft doen? Die vraag komt in me op als ik naar huis fiets, nadat ik acht wedstrijden floot op het internationale jeugdtoernooi bij VV Nieuwerkerk.

De tweede dag van het internationale toernooi begint goed. Jeugdvoorzitter Hein de Jong herhaalt zijn compliment van de dag ervoor: “Heb ik je al gezegd dat ik hoorde dat je een hele fijne scheidsrechter bent? Ik hoorde het meerdere keren van ouders van JO15-2 langs de lijn.” Ook complimenten na de eerste wedstrijd. “Goed gefloten, dat mag ook wel eens gezegd.” In de vierde wedstrijd fluit ik een Fins team, leuk dacht ik nog. De Finse coach blijkt echter al vanaf de start geïrriteerd. De kleuren zijn niet goed uit elkaar te houden en de procedure met het uitwisselen van de clubvaan tussen aanvoerders mislukt. De eerste keer dat een Finse speler op het veld blijft liggen, ontploft hij langs de lijn. “Hé Hé, come on. Did you not see that? Come on!” De speler krabbelt op en ik vertel de coach dat ik liever heb dat hij zich niet bemoeit met mijn leiding. “I just want to help you!” Daarvoor is de assistent met de vlag meneer. De wedstrijd duurt 25 minuten, de Finnen verliezen kansloos met 4-0 en liggen regelmatig op de grond. Na de wedstrijd komt een 13-jarige Finse speler naar me toe. “Ref, you have two eyes, use them!” De Finse bikkels gaan op ijshockey, de rest gaat daar voetballen, is mijn conclusie.

“Ref, you have two eyes, use them!” De Finse bikkels gaan op ijshockey, de rest gaat daar voetballen, is mijn conclusie.

Nog één wedstrijd. Het Utrechtse OSM neemt het op tegen SVS. Na drie minuten geef ik een penalty aan SVS.  Veel misbaar van de coaches van OSM. We spelen op veld 3, de penaltystip is al een kuil en een slimmerik van OSM maakt de kuil nog wat dieper. De keeper van SVS is naar voren gekomen om de penalty te nemen en legt de bal achter de kuil. Daar is de keeper van OSM het niet mee eens. Hij eist demonstratief dat de bal op de stip moet liggen, anders gaat hij niet op zijn lijn. Twee keer vraag ik netjes of hij op de lijn gaat staan, de derde keer dreig ik met een gele kaart. “DOE ‘S EVEN NORMAAL MAN! DOE NORMAAL”, brult de coach van OSM vanaf 50 meter verderop. Ik vraag de jongens te wachten en overbrug de 50 meter. “Had u het tegen mij zojuist?”, vraag ik netjes. Dat blijkt het geval. Hij belooft pas rustig te doen, “ALS JIJ NORMAAL GAAT FLUITEN”. Een paar minuten later roept de coach: “JIJ WEET EEN HEEL TOERNOOI IN ÉÉN WEDSTRIJD TE VERZIEKEN VOOR EEN HEEL TEAM.” Nadat ik later een speler van OSM een tijdstraf geef wegens aanmerkingen op de leiding, roept de bewuste coach naar zijn team dat ze allemaal hun mond moeten houden. Die kans is klein, met zo’n voorbeeld.

“DOE ‘S EVEN NORMAAL MAN! DOE NORMAAL”, brult de coach van OSM vanaf 50 meter verderop.

Twee vervelende laatste wedstrijden dus fiets ik naar huis met een katterig gevoel. Slechte ervaringen roepen tien keer zoveel emotie op als goede ervaringen, weten psychologen.  Er ligt een schone taak voor de KNVB en het gehele voetbal om resultaten te boeken met de campagne “Zonder respect geen voetbal.”

13343044_10209064592347991_768761257833602895_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s