De grootste clichés uit het seniorenvoetbal

Elk weekend vliegen, met name in de lagere seniorenklassen, de mooiste clichés langs op de velden van VV Nieuwerkerk. Maar welke zinloze kreet hoor je nou eigenlijk het vaakst?

Terence Garnier

,,Híj niet!”, roepen zes spelers en een doldrieste trainer als de grensrechter – de speler die zijn wedstrijdshirt maar even binnenstebuiten heeft gedaan omdat hij anders teveel op een flankspeler lijkt – zijn vlag in het luchtruim steekt. De spelers van de tegenstander zijn kwaad. Want de teammaat die de bal kréég stond toch geen buitenspel? Dat die andere vijf spelers wel meters achter de laatste man stonden, a la. Toch fluit de scheidsrechter keurig als zijn assistent vlagt. Die staat er immers niet voor niets, toch?

e888e41776_1415264258_Bal__list-noup.jpg

‘Hij niet’, het is slechts een van de vele, veelgehoorde voetbalclichés. In een poging om de frustratie van het misgelopen profvoetbalbestaan te onderdrukken, roepen we in de vijfde klasse allemaal wel eens iets wat je zelf vindt klinken als een ei van Columbus-aanwijzing. Maar in het profvoetbal wordt ‘in je rug!’ wel geroepen met een gegronde reden en weet een coach écht waar hij het over heeft als hij zegt: ,,het was tegen de verhouding in, want we waren veel beter.” Maar we mogen toch echt wel zelf bepalen of we de komende drie wedstrijden, tegen Oudewater 6, Be Fair 21 en Bal op het Dak 16 ‘drie finales’ noemen.

Ook zo’n heerlijke kreet is ,,Honderd!” wanneer een tegenstander ‘met oogkleppen op’ een afstandsschot afvuurt die in plaats van richting goal richting de hockeyvelden zwabbert. Ook ‘tandje erbij’, ‘scheppie erop’, en ‘feller!’ zijn veelgehoorde, maar weinig zeggende termen.

‘Accepteren!’, is misschien wel de meest gehoorde clichébrul. Degene die dat roept gaat vaak drie minuten later compleet uit zijn plaat tegen de scheids als de leidsman een schop van de lompe linksback van de tegenstander over het hoofd heeft gezien. Waarna de tegenstander in koor ‘bal!’ roept.

,,Het is nooit de schuld van de scheids”, zegt een heilige boon dan na afloop van een nederlaag.  En hoe hypocriet is het om zo nagemaakt, massaal en geforceerd te klappen als je een wegens een blessure uitgespeelde bal terug krijgt, en luttele minuten later weer een koekie uitdeelt op de kuit van die zwaarlijvige midvoor die jou al de hele tijd aan je shirt loopt te trekken?

In een middag voetbal komen ze vaak allemaal wel voorbij. Zet je even druk als team, blèrt de rechtsmidden: ,,ze weten het niet meer!” Als de tegenstander vervolgens ‘volgens de Wet van Murphy, jaja’ scoort, klinkt het: ,,nu wij weer!”. Als die wedstrijd dan toch (ondanks een paar vergeefse ‘het kan nog!’-kreten) een verliespartij eindigt, is er altijd wel een speler die roept dat we dan maar de derde helft moeten winnen. Gelukkig lukt dat dan weer wel vaak in de vijfde klasse.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s