De wonderjaren van Claudio Braga

De wieg van de nu 41 jarige Claudio Braga stond in Lissabon. De stand van Sporting Lisboa en Benfica. De stad van groen of rood.’De voetbalgekte in Portugal is vele malen groter dan in Nederland. Het is daar voor de mensen echt een onderdeel van hun leven. De verenigingsstructuur zoals wij die kennen die bestaat daar niet. Je voetbalt op straten en pleintjes.  Van ‘s ochtend vroeg tot ‘s avonds laat. Als je geluk hebt wordt je opgepikt door een club en krijgt het meer structuur’.

Lissabon voor bij Wonderjaren van Claudio Braga

De familie Braga vertrok uit Portugal toen Claudio 5 jaar was.’Ik kan me nog  herinneren dat mijn vader vertelde dat we gingen verhuizen. Maar ik besefte toen niet hoe groot de stap werkelijk was. Mijn vader kreeg een baan aangeboden in Nederland en mijn ouders besloten om te verhuizen naar Nederland. We kwamen terecht in Rotterdam Noord’.

Braga senior meldde de kleine Claudio aan bij Feyenoord. ‘We kenden eigenlijk alleen de namen van de grote voetbalclubs. Het was niet logisch om van Rotterdam Noord op Zuid te gaan voetballen maar Sparta zat al vol en Feyenoord had nog plek.’ Claudio stroomde in bij de E-pupillen samen met o.a. Giovanni van Bronckhorst.’ Ik herinner me Feyenoord als een warm nest met vriendelijke mensen. We trainden 2 à 3 keer in de week naast het stadion. Je had toen nog geen kunstgras. Bij slecht weer speelde je op gravel. ‘s Winters wanneer het gesneeuwd had werd er soms op het asfalt van het stadionplein getraind. De trainingsvormen waren nog eenvoudig. Eigenlijk alleen maar oefeningen met de bal en kleine partijtjes. Het spelletje werd je aangeboden zoals het bedoeld was. Daarvoor ga je toch naar een voetbalclub. Zelf was ik een middenvelder van het type Redondo. Ik moest het hebben van mijn inzicht en techniek maar miste de kracht om de stap naar de echte top als speler te maken. Een van de mooiste herinneringen uit de jaren bij Feyenoord was de voorwedstrijd met de Feyenoord D1 bij de wedstrijd Nederland- België. De wedstrijd met de kopbal van Georges Grün. We speelden toen als jonge jochies voor een uitverkochte Kuip.  Toen wist ik het zeker: er is niets mooier dan voetballer te worden en te spelen voor volle stadions!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s