De kantinefoto en zijn verhaal

door Willem Schouten en Marcel de Dood

Een echte voetbalkantine is een plek vol herinneringen. Ook bij Nieuwerkerk hangen foto’s met een eigen verhaal,  zoals die van de aftrap van de wedstrijd tussen het Story artiestenelftal en VV Nieuwerkerk. De wedstrijd werd gespeeld op 2 september 1987 ter gelegenheid van de opening van de nieuwe kantine. Op het eerste gezicht een zorgeloze foto. In  de wetenschap wat pupil  Joeri Muller en zanger Koos Alberts overkwam, krijgt de foto een bijzondere betekenis. Joeri overleed op 11-jarige leeftijd na een aanrijding op een oversteekplaats. Voor Koos bleek het zijn laatste voetbalwedstrijd te zijn. Een maand later liep hij bij een auto-ongeluk een dwarslaesie op. In deze Goalgetter leest u de verhalen achter deze kantinefoto.

DSC04883

Koos Alberts was één van de vaste waarden in het Story Artiestenelftal. ‘Het elftal werd vooral gevraagd door verenigingen en cafés. Het was een mengeling van oud voetballers en artiesten, meestal onder leiding van Joop van Stoffelen. Het kwam wel eens voor dat ik ’s ochtends door Hazes werd gebeld en die zei dan: ‘Koos, je moet komen voetballen vanavond! Er was altijd veel belangstelling. De aantrekkingskracht zat hem natuurlijk in de bekende Nederlanders die meededen.

Waar we kwamen was het vaak afgeladen vol. Er konden een aantal artiesten zoals Frank Masmeijer en Maarten Spanjer behoorlijk goed voetballen. Die compenseerden voor de Brammetje Horlepieps en Ron Brandsteders in het team’.

Navraag bij Maarten Spanjer bevestigt dit beeld. ‘De meeste artiesten konden inderdaad niet voetballen. Alleen aan het veld kon je zien dat het om een voetbalwedstrijd ging. Meestal vielen er bij de warming up al een paar af. En ook op het veld had het vaak weinig met voetbal te maken. Dan hadden we een vrije trap op een ideale plek voor Gerrie Mühren en dan kwam Ben Cramer aangerend, duwde Mühren weg en  riep dan dat hij de bal wilde nemen. Daar baalde ik dan wel van. Je moet Koos nageven dat hij één van de weinige artiesten was  die echt kon voetballen. Hij wilde graag aan de bal zijn. Alberts beaamt dit: ‘Mijn positie was middenvoor. Ik hield er van om te knokken in de spits. Ik liep op elke bal en scoorde vaak met het hoofd. Een beetje het type Ruud Geels, ken je die nog? De wedstrijd in Nieuwerkerk herinner ik me niet echt meer. We speelden in die tijd zoveel.’

Voor Koos bleek het de laatste wedstrijd voor het fatale eenzijdige auto-ongeluk te zijn. Na een optreden als vervanger voor Andre Hazes, reed zijn vader hem terug naar Hilversum. Koos stapte over in zijn eigen auto voor het laatste stukje naar huis. In het zicht van zijn oprit dommelde hij  in slaap. ‘Ik werd wakker in het ziekenhuis. Ik weet nog dat het eerste dat door mijn hoofd heen ging was of ik ooit nog zou kunnen voetballen. Uiteraard realiseer je je net zo snel dat je andere serieuze zaken als plassen en seksen ook niet meer kan.’ De artiestenwereld leefde mee. ’Ze zijn allemaal langs geweest in het ziekenhuis of tijdens mijn periode in het revalidatiecentrum. Van Johan Cruijff tot Peter Beense’. Ook Spanjer herinnert zich het ongeval. ‘Ik weet nog dat het ongeluk op een vrijdagavond was gebeurd. Op zaterdag moesten we met het artiestenelftal spelen. Iedereen die je tegenkwam begon erover. Op de parkeerplaats, in de kleedkamer, op het veld, ‘Heb je het al gehoord, erg hè’. Dat ging de hele tijd zo door. Ik stond met Freek de Jonge aan de aftrap en ik weet nog dat Freek op een zwartgallig relativerende manier tegen mij zei: ‘Hij had op zijn minst wel even kunnen afbellen. Nu spelen we met 10 man ..”

Koos zelf vecht zich als zanger terug na een zware periode van revalideren. ’Ik heb vaak gedacht: was ik er maar niet meer geweest. Ik had én heb nog steeds veel verdriet en pijn. Maar dan kijk je om je heen en dan zie je al die lieve mensen en dan ga je door.

Je moet vechten voor geluk. Voor anderen en voor jezelf. Niet in een hoekje gaan zitten. Dat is vechten. Dat heb ik altijd gedaan.

Toen ik nog metselaar was, vocht ik er ook voor om mijn werk goed te doen. Als er nu iemand in mijn huis een klusje doet en ik denk dat het verkeerd gaat, dan zeg ik daar wat van! Net als Cruijff!’ besluit Koos met een lach.

Wim Muller, de vroegere voorzitter van VV Nieuwerkerk vertelt het verhaal van zijn zoon Joeri. “Zoals het bij de meesten gaat, bracht het voetbal van Joeri mij bij de club. Joeri was gek van voetbal, een talentvolle linkspoot. Hij kwam al snel onder de hoede van Sjaak van Oostrum, een vroeg gepensioneerde militair, die de selectiespelers van Nieuwerkerk echt leerde voetballen.

Joeri speelde vaak bij de oudere lichting mee, met latere eerste elftalspelers als Robert Boevé en Bert Ooms. Hij kon er dus echt wat van.”

Op de feestdag voor de opening van de kantine, had Joeri een prominente rol. Hij was het jongste lid en daarom uitgekozen om de kantine te openen door een bal door een papieren deur te schieten. Ook mocht hij de aftrap doen voor de wedstrijd van het eerste elftal tegen de artiesten. “Een geweldige ervaring voor zo’n jongen, die gek van voetbal is. Ik herinner me de dag nog goed, ook als vader ben je trots als je zoon van zes dat doet”, vertelt Wim.

Zes jaar later overkomt Wim wat iedere ouder vreest. Hij kreeg op het werk een telefoontje dat Joeri een ongeluk heeft gehad. “Op woensdagmiddag kwam Joeri samen met vriendjes terug van de tennisclub. Ze fietsten door het spoortunneltje waar nu het Blok zit. Misschien wilden ze snel de weg oversteken of keken ze gewoon niet uit. Joeri werd door een auto geschept. In het ziekenhuis kregen we al snel het bericht dat hij niet was te redden. We moesten moeilijke keuzes maken over donorschap en we maakten die in de geest van Joeri. Het was zo’n lieve, sociale jongen, die voor iedereen klaar stond. Dus heeft hij organen afgestaan. Dat er goede dingen mee gedaan zijn, heeft ons veel steun gegeven.” De schok voor Wim, zijn vrouw Waldi en Joeri’s oudere zus Kirstin was enorm. Ook op de voetbalclub was het verdriet groot. “Er was heel veel belangstelling vanuit de club. Dat deed ons goed, het gaf veel steun. Na enkele maanden wordt de belangstelling natuurlijk minder en hebben we samen, op onze eigen manier het verdriet verwerkt.

Ik denk natuurlijk nog vaak aan Joeri, ik fiets graag naar mijn werk en als ik door het spoortunneltje fiets, komt het moment altijd terug. Je vraagt je altijd af waarom, en daar komt geen antwoord op. Het is het lot van het leven.”

Wim volgde de verrichtingen van Joeri’s lichting nog vaak  langs de lijn. “Als voorzitter heb ik die jongens nog moeten overreden om bij Nieuwerkerk te blijven toen ze de stap naar het eerste elftal konden zetten. Ze vonden het maar niks om in de vierde klasse te gaan spelen. Die jongens brachten ons van de vierde naar de tweede klasse.”  Wim bleef altijd bij de club betrokken en werd in moeilijke bestuurstijden gevraagd als voorzitter. “Dat deed ik met veel plezier negen jaar, en later ook de sponsorcommissie.” Nu helpt Wim bij het nieuwbouwproject en staat hij ook weer langs de lijn. “Mijn kleinzoon Kai speelt in de D5. Hij lijkt wel op Joeri, al is hij soms wat harder. Kai heeft veel plezier in voetbal, en dat is het belangrijkste. Het blijft toch het allermooiste, die pupilletjes.”

3 gedachtes over “De kantinefoto en zijn verhaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s