Blessuretijd: De beenbreuk van Stephanie Kleingeld

“Niet klagen, maar dragen”, was de vaste uitspraak van Patricia, Stephanie’s moeder, die vorige maand overleed. Stephanie heeft het tijdens haar moeders ziekbed vaak gehoord. En daar, in de middencirkel van veld 4, wachtend op de ambulance die haar op komt halen, hoort ze het zichzelf zeggen. “Niet klagen, maar dragen.” Op volle snelheid wilde ze de bal langs de verdedigster van VEP spelen. Ze is net te laat en knalt met haar voet op die van de tegenstandster. Stephanie stort ter aarde en gilt het uit van schrik. “Niet aankomen, laat mij liggen, bel 112 maar.” Stephanie heeft geen ervaring met botbreuken, hoewel ze in haar eerste voetbalseizoen met MC2 wel haar vinger brak als keepster. En toch weet zij direct dat het fout zit. Haar vriendje Tim is er snel bij, moeders van langs de lijn houden haar hand vast.

8G2A1875

Twee weken eerder ziet Patricia haar 16-jarige dochter voor het laatst naar het voetbalveld gaan. Ze kan niet meer praten niet en steekt vier vingers op naar haar dochter. Stephanie weet dat zij vier keer moet scoren voor mama. Al snel heeft ze er twee gemaakt, een stuk later volgt de derde goal. Maar de vierde komt niet, de Havo 4-scholiere is er chagrijnig van. Ploeggenote Ruby vrolijkt haar op.

“We tellen die afgekeurde ook gewoon.” Thuis vertelt ze haar moeder dat ze er vier heeft gemaakt. Een week later deelt Stephanie dit op de uitvaart van haar moeder.

Het super MB2-team en de allerliefste coaches zijn aanwezig en horen het mooie voetbalverhaal. Nog een week later speelt Stephanie de sterren van de hemel in een donker Kralingseveer. Met papa Bert langs de lijn, maakt ze in de eerste helft al vijf goals. Dit had mama moeten zien, denken Bert en Stephanie.

Terug naar veld 4. Bert is opgebeld en komt naar sportpark Dorrestein. Hij ziet zijn dochter op het veld liggen. De ambulance komt erbij. Bert en de ambulancebroeder Steven herkennen elkaar. “Jij hebt mijn vrouw laatst opgehaald. En dat is mijn dochter. “ Beiden hebben een flashback. Stephanie is al snel in een andere wereld door de toegediende pijnstiller, ze beleeft vaag dat ze op de brancard wordt geschept en de ambulance in draait. Tim rijdt mee voorin, Steven doet de verzorging. De reis naar het IJsselland is inmiddels legendarisch, Tim heeft de familie uitgebreid verteld wat zijn vriendin onder invloed allemaal uitkraamt.

Stephanie overnacht  in het ziekenhuis. De zondag erna is ze ziek van de pijnstillers, ook verpleger Willem kan haar niet opvrolijken. Haar rechterbeen is tot het midden van haar dij ingegipst om het gebroken scheen en kuitbeen aan elkaar te laten groeien.

Ook maandag ligt ze nog in het ziekenhuis, na een discussie onder chirurgen is besloten dat een operatie niet nodig is.

Pas dinsdag mag ze naar huis, als haar thuis is ingericht zoals het drie weken ervoor was. Met een bed net als haar moeder in de woonkamer, verzorgd  door dezelfde thuiszorg-dames.

Stephanie is weer snel zichzelf, vrolijk, positief en vol babbels. Ze laat aan coach René weten, die namens de club met een enorme fruitmand komt, dat ze niet kan wachten tot ze weer het veld op kan. Toen ze bij het snowboarden haar nek kneusde, was ze niet bang om weer te boarden. Nu zal ze niet bang zijn om weer te voetballen. Ze telt de weken af. Over twee weken het hoge gips eraf, dan nog vijf weken laag gips en dan revalideren. “In het nieuwe seizoen, sta jij weer in de spits”, zo wekt René realistische verwachtingen. Stephanie hoopt stiekem dat ze de laatste wedstrijden in dit seizoen nog kan meedoen.

Johan van Streun, beenbreuk

Ik heb zowel Bert als Stephanie al eerder in mijn praktijk gehad. Ik ken ze als positief ingestelde mensen, dus het verbaast me niks dat Stephanie denkt alweer snel op het veld te staan. Maar wat een verhaal is dit en wat een bizarre timing. Ik wist echt niet wat ik hoorde toen ik het nieuws van de beenbreuk van Stephanie kreeg.

Het is goed nieuws dat Stephanie niet geopereerd hoefde te worden. Een pen in het bot, met een mogelijk effect op het kniegewricht, maakt revalideren lastiger en het risico op complicaties groter.

Bij een jonge meid als Stephanie, die nog in de groei is, is de kans groot dat de breuk goed herstelt. Stephanie kreeg eerst gips met een spleet erin, die ruimte geeft om het been te laten zwellen. Dat is een week later vervangen door gips dat rondom aansluit. Het gips zet het been in de juiste stand om te genezen en beschermt tegen verdraaiingen en andere klappen.

Over twee weken krijgt Stephanie hopelijk gips dat onder de knie zit. Dan kan ze al wat beginnen met oefeningen om de kracht in het been terug te brengen. Als het gips er helemaal af is, hebben de spieren en het kniegewricht lang weinig gedaan. Daarom zullen ze  slap en stram zijn. Met oefeningen die we langzaam opbouwen, zullen we de kracht en souplesse in het been terugbrengen.

Ik ga wel mee met de verwachting die René wekt. Richt je op het nieuwe seizoen. Voetbal is een stevige contactsport, dat komt echt achteraan in het herstelproces.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s